زبانهاى بىتقوا حرف دشمن را تکرار می کنند

دربارهى انتخابات ما اظهارنظر ميكنند؛ چه كسانى؟ آن كسانى كه زندان گوانتاناموشان مايهى بىآبروئىشان است؛ هواپيماى بدون سرنشينشان بر بالاى روستاهاى محروم پاكستان و افغانستان، لكهى ننگ در دامانشان است؛ آن كسانى كه جنگافروزى در منطقهى حساس ما و اشغال دو تا كشور مسلمان، جزو بىآبروگىهايشان است؛ آن كسانى كه دفاع و حمايت بىقيد و شرطشان از رژيم جنايتكار صهيونيستى، مايهى خجلت و شرمندگىشان است - اگر بفهمند - اينها به جمهورى اسلامىِ آبرومند و سرافراز انتقاد ميكنند! اين اظهارنظرها جواب ندارد؛ اصلاً در خور اعتناى ملت ايران و مسئولان سرافراز اين ملت نيست. اما براى همهى آحاد ملت ايران و براى همهى ما عبرتانگيز است كه ببينيد اين انتخابات چقدر براى آنها حساس است. مخصوص اين انتخابات هم نيست؛ سى و چند سال است كه هر وقت ما يك انتخاباتى داريم، همين بساط هست؛ هميشه جنجال ميكنند، هميشه سعى ميكنند، هميشه هم تودهنى ميخورند. از كى؟ از اين ملت بزرگ. به توفيق الهى، اين دفعه هم تودهنى خواهند خورد.
در تبليغات انتخاباتى، در شعارهاى انتخاباتى، آنچه كه اهميت دارد، اين است كه مواضع عزتآفرين و صحيح و عاقلانه و حكيمانهى انقلاب و نظام تثبيت شود. مبادا در شعارهايمان، ما به زيد و عمرو در خارج از اين مرزها يا آدمهائى در داخل مرزها، چراغ سبز نشان دهيم. خب، دشمن كار خودش را دارد ميكند؛ عليه كسى، عليه كسانى، و بيشتر از همه عليه خود انقلاب و نظام و انتخابات لجنپراكنى ميكند. البته حنجرههاى بىتقوائى هم در داخل وجود دارد. در داخل، متأسفانه زبانهاى بىتقوا، قلمهاى بىتقوا و حنجرههاى بىتقوائى هستند كه همان حرفهاى دشمن را كه به قصد نوميد كردن و افسرده كردن مردم گفته ميشود، تكرار ميكنند؛ آحاد مردم به اينها نبايد اعتنائى كنند. فرداى اين ملت، فرداى روشنى است. فرداى اين انقلاب، فرداى عزتمدارانهاى است. فرداى اين كشور و اين ملت، فردائى است كه انشاءاللّه به توفيق الهى براى همه الگو خواهد شد.