آقای صفر و نیم

خرس خورده است

اپیزود اول :

کودک خردسالی از سرباز سالخورده ای می پرسد : چه شد که پای خود را از دست دادی ؟
سرباز پیر را سکوت فرا می گیرد و خاطرش پریشان می شود ، زیرا نمی تواند ذهن خود را بر واقعه "نبرد گتیسبرگ "متمرکز کند . لذا با شوخ طبعی به خود می آید و می گوید : خرس آن را خورده است .
کودک در شگفت می شود .و سرباز خاموش و ناتوان ، بار دیگر به یاد می آورد:
برق گلوله ها و غرش توپها ، و خود را که به زمین افتاده است . و بیمارستان و جراحان و چاقوی تیزشان
و روزهای طولانی در بستر . (۱)

لذا هرگز نمیتواند از آنها چیزی به کودک بگوید .چون کودک نمیفهمد لذا جواب کودک همان است که گفت . خرس آن را خورده .

اپیزود دوم :

نوجوانی از عمویش میپرسد چه شد که پدر در ویتنام در راه وطن جان داد . عمو را سکوت فرا میگیرد و به جای آنکه بغض بگشاید و بگوید که از چند ساعت اختلاف جغرافیایی اعزام شده بودیم به ویتنام و بعد از قتل عام چندین دهکده پدرت توسط ویت کنگ ها کشته شد ، به طرف قفسه فیلم ها می رود و ما سرباز بودیم مل گیبسون و تپه همبرگر را به پسر برادرش میدهد و به جای لاف های همیشگی اش که ما فرشتگان صلح و دموکراسی بودیم ،میگوید : ما خرس را خوردیم .

اپیزود سوم :

جوان برومندی پشت فرمان از پدر خود وجه تسمیه اتوبانی که در آن رانندگی میکند را میپرسد . پدر را سکوت فرا میگیرد و به خاطر می آورد قتلگاه فکه را و کربلای شلمچه را و جزیره مجنون را و بوی گوشت جزغاله شده ی برادرش را و جنازه بی سر همسنگرش و توپ های فرانسوی و ژ ۳ های نامرد و گلوله های مستقیم و خمپاره ۶۰ هایی که سرب گداخته را با خون و خاک در تن همرزمانش فرو میگرد . پدر را سکوت فرا میگرد دستی به زانوی راستش میکشد که دیگر چیزی به نام پا زیرش نیست . در خانه نه دیده بان حاتمی کیا دارد نه پرواز در شب ملاقلی پور .چطور به جوان برومندش که سینمای جنگ را با نام اخراجی ها میشناسد حالی کند گوشت سوخته چه بویی دارد . بغض گلوی پدر را فرا میگیرد و نمیداند چطور بگوید این اتوبان همت است ،آن بابایی است و آن یکی چمران است .

بزرگترین هنر انسان انصاف است .

باید بین دو چیز تفاوت قائل شد . حاشیه و متن . حاشیه آن است که عده ای به اسم آنها که به جنگ رفتند و لای یک تابوت مزین به پرچم برگشتند ، خوردند و سیاسی کاری کردن و قس علی هذا .

اما متنی که متاسفانه امروز زیر سایه حاشیه در حال محو شدن است اینست که زمانی بندگان خدایی ، فانوسقه هایشان را سفت کردند و با یک کلاش فکسنی رفتند جلوی توپ های فرانسوی و تانکهای چیفتن انگلیسی . یا تکه تکه شدند و جز خاک مرز شدند یا تنها یک پلاک و چند استخوانشان را بچه های تفحص سالها بعد پیدا کردند .

از انصاف به دور است که اگر عده ای خود را ادامه دهنده راه آنها میدانند و طور دیگر عمل میکنند و یا شاید عکس عمل میکنند یا به هر دلیل سیاسی کاری کرده و به نام شهدا کام خود بردند(می برند) ، ما آن راد مردان را فراموش کنیم . اگر فردا مریخی ها بیاییند در پیچ شمرون سفینه شان را پارک کنند و یک نظام جدید مریخی پیاده کنند. برای من چیزی به نام خرس خورده است وجود ندارد چون من که میفهمم . سکوت جایز نیست . برای همیشه ی تاریخ و برای همیشه بشریت همانطور که گاندی گاندی میماند و ماندلا ماندلا . همت همان همت است ، باکری همان باکری است . و چمران همان چمران .

بلی ، آنان که از این پیش بودند/ چنین بستند راه ترک و تازی / از آن این داستان گفتم که امروز / بدانی قدر و بر هیچش نبازی /به پاس هر وجب خاکی از این ملک/ چه بسیار ست ، آنسرها که رفته / زمستی بر سر هر قطعه زین خاک /خدا داند چه افسرها که رفته /

(۱) ادگار لی ماستر در ژرفای سکوت

* جنگ های تاریخ ایران را ببینید .

** میدانید که هنوز هم در مسکو نام دختران را میگذارند کاتیوشا ؟

*** اتل متل یه بابا اتل متل یه مادر اتل متل یه جعبه چشم چشم دو تا چشم

**** اینجا مقام مسئول کیه ؟ مقام نداره . مسئول منم .

***** ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶

رو رو که نه اي عاشق اي زلفک و اي خالک / اي نازک و اي خشمک پابسته به خلخالک / با مرگ کجا پيچد آن زلفک و آن پيچک / بر چرخ کجا پرد آن پرک و آن بالک / اي نازک نازک دل دل جو که دلت ماند / روزي که جدا ماني از زرک و از مالک / اشکسته چرا باشي دلتنگ چرا گردي / دل همچو دل ميمک قد همچو قد دالک / تو رستم دستاني از زال چه مي ترسي / يا رب برهان او را از ننگ چنين زالک / من دوش تو را ديدم در خواب و چنان باشد / بر چرخ همي گشتي سرمستک و خوش حالک / مي گشتي و مي گفتي اي زهره به من بنگر / سرمستم و آزادم ز ادبارک و اقبالک / درويشي وانگه غم از مست نبيذي کم / رو خدمت آن مه کن مردانه يکي سالک / بر هفت فلک بگذر افسون زحل مشنو / بگذار منجم را در اختر و در فالک / من خرقه ز خور دارم چون لعل و گهر دارم / من خرقه کجا پوشم از صوفک و از شالک /با يار عرب گفتم در چشم ترم بنگر / مي گفت به زير لب لا تخدعني والک / مي گفتم و مي پختم در سينه دو صد حيلت /مي گفت مرا خندان کم تکتم احوالک / خامش کن و شه را بين چون باز سپيدي تو /ني بلبل قوالي درمانده در اين قالک

با صدای سیاوش ناظری گوش کنید

پیشنهاد :

حكايت غول بيچاره و شيشه ي عمرش ! نصر آباد / کالسکه نيكلاي گوگول /آخرین جرعه این جام فریدون مشیری / غریب حسین پناهی / منزلی در دوردست اخوان ثالث / موسسه وبلاگی وب گپ /به کشیشی که خودسوزی کرد در فلوریدا... / حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید منطق الطیر / آرزوي قدرت جلال آل احمد /بازی / مادر! مرا ببخش اگر دیر آمدم یک مشت استخوان شدنم طول می‌کشید / حکایت نوشیروان با وزیر خود مخزن الاسرار نظامی / در صفت وصال گلشن راز / شیخ محمود شبستری / ماجرای اشک رهی معیری / خاکبوس سعید بیابانکی / ذکر بایزید بسطامی تذکره الاولیا / گاهی به آسمان نگاه کن آقای صفر و نیم / شيطان و کشيش جبران خلیل جبران / نزد سلماني چخوف /اغراق گری ایرانی! نئو بلاگر/ معبد گاه اهالی وبلاگستان کرگدن/ درد دل های یک بیل آقای صفر و نیم /

+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم شهریور ۱۳۸۹ ساعت 17:7 توسط آقای صفر و نیم |

اول دبستان که بودم روز بعد ازاینکه اعداد يک تا نه رو ياد گرفتم خانم معلم یه صفر گذاشت جلوی یک و گفت به این میگن ده. ولی هیچ توضیحی در مورد صفر نداد .اون اولين روزي بود که با مظلومیت صفر آشنا شدم .تا قبل از کلاس اول راهنمايي مفهوم صفر واقعا برام مجهول بود . مفهوم بستن صفر تلفن رو ميفهميدم ولي مفهوم جمله ي : حميد صفر تا سيب دارد يه معماي بزرگ بود . اول راهنمايي يه روز آقا معلم گفت بچه ها اعداد منفي هم داريم . اونجا بود که مفهوم حميد منفي دو تا سيب دارد رو فهميدم :يعني حميد دو تا سيب خواهر کوچيکش رو کش رفته و بايد از سهم ميوه فرداش دو تا سيب به خواهرش پس بده . ولي هرکاري ميکردم صفر مغزم رو باز کنم ، نميشد . بعد ها فهميدم که اين صفر خيلي دردسر سازه مثلا نميشه عددي رو بهش تقسيم کرد .بعد ها معلم هاي رياضي سوم دبيرستان خيلي تلاش کردند که مرا مجاب کنند حد صفر مثبت با صفر اصلي تومني صنار فرق داره. وارد دانشگاه هم که شدم همون روز اول سر کلاس مباني برنامه سازي استاد گفت : منطق شما ها صفر و يکه .راستش خيلي خوشحال شدم که فرصت بيشتري براي معاشرت با اين مجهول نازنين رو دارم . اما دو سال بعد سر کلاس مدار فهميدم که اين يک يعني ولتاژ بالا و صفر يعني يه ولتاژ نزديک صفر . و اين ابهام کماکان ادامه دارد .اگر عدد دو رو به توان شش برسوني ميشه سال تولدم .از کنار گذاشتن صفر ها و يک ها نون در ميارم .مهندس نرم افزارم ولي معماري رو ترجيح ميدادم. اما ارشد مدیریت فناوری اطلاعات خوندم. بعضي وقتا شعر ميخونم بعضي وقتا نميخونم .عکس يه سري دانشمند معروف و غير معروف و يه سري فيلسوف ديوانه و غير ديوانه روي در اتاقمه . عکاسي رو دوست دارم اما فقط دوست دارم.يه زماني اگه ازم غافل ميشدي کوله پشتيمو برميداشتم ميرفتم تو دل کوه هاي شمرون روز و شبم نميشناختم. عاشق پياده روي هاي طولانيم .معتقدم بهترين شغل دنيا رو معلم هاي انشا دارن به شرط اينکه اگه يه دانش آموز به جاي نوشتن بديهيات تکراري يه مطلب از سروش کودکان رو جاي انشا تحويل داد به روش نيارن .برنامه نويسي با کامپايلر هاي عهد بوق رو دوست دارم .از نوشتن خسته نميشم ولي بعضي وقتا از تايپ کردن چرا .سالهاست سعي ميکنم سنتور ياد بگيرم ولي اگه حسني جمعه رفت مکتب منم سنتور ياد ميگيرم .از پيچيدگي متنفرم . دلم ميخواد همه چي ساده باشه تا بتونم خودم پيچيدش کنم اون موقع از اون پيچيدگي خوشم مياد .سعي ميکنم دچار عوام زدگي نشم ولي بعضي وقتا مجبورم مثل همه باشم .مادرم رو خيلي دوست دارم . خوشبختانه برادر ندارم . متاسفانه خواهري هم ندارم که تو بچگي موهاشو کشيده باشم . البته خواهري که تو بچگي موهاشو نکشيده باشم هم ندارم . تک فرزندي خيلي بده و عمرا هيچوقت دوستان آدم جاي خواهر برادر رو پر نميکنن .دلم ميخواد حداقل تا سال دو هزار و پنجاه زنده باشم تا مسابقه فوتبال ربات ها و انسانها رو تو فينال جام جهاني ببينم . هميشه دلم ميخواست يه دانشمند معروف بشم . از اونا که اسمشون ميره تو تاريخ علم . حالا اگه نشد حداقل تو کتاب تاريخ دوم دبيرستان بره.اگه اونم نشد حداقل صفحه دوم کتاب درسي تو ليست مولفين اسمم باشه .به فلسفه ي وجودي هر مفهوم منطقي واقعا علاقه دارم . مثلا همين صفر مذکور .آخر يکي نيست يه من بگويد "حميد صفر تا سيب دارد" يعني چي ؟ صفر و نيم نام رندانه ایست براي پاسخ به اون دانشجويان صنايع و عمران که تو دانشگاه تا مارو ميديدن ميگفتن: اينا جز صفر و يک هيچي سرشون نميشه . البته بندگان خدا یه جورایی حق داشتن مثلا همین آدرس وبلاگ رو ببین . تو نگاه اول یه مشت صفر و یکه ولی اگه بشینی حساب کنی معادل باینری سال تولدمه . سفر رو دوست دارم منتها ، با رفيق خوش سفر و جيب پر و دل خوش و چند تا چيز ديگه.به خودم قول دادم که دهه آخر عمرم رو صرف ايرانگردي و جهان گردي کنم اما يکي از بزرگترين دغدغه هام محاسبه دهه آخر عمرمه. معتقدم اساتید مدار منطقی اشتباه میکنند که فاصله بین گذار از صفر به یک رو هیچ در نظر میگیرند در حالیکه زمان مفهومی پیوسته است و حتی منطق صفر و نیم هم در جهان هستی جای خودش را دارد حتی اگر در مرحله گذار باشد و کسری از کسر های ثانیه هم دوام نیاورد .در باره بودن يا نبودن با مرحوم مغفور رنه دکارت موافقم و از طرفي به قول اميلي ديکنسون

"I am NOBODY"

اما من معتقدم صفر بودن خيلي سخته . هيچکس بودن از آدم سلب مسئوليت ميکنه ولي کسي بودن مسئوليت زاست . من ترجيح ميدهم تمام مسئوليت ها را قبول کنم ولي هيچوقت صفر نباشم .حتي اگر صفر و نيم باشم .

نزاع صفر و یک های ایده آلیست در مزرعه باینری

خرس خورده است

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

برچسب‌ها

پیوندها