من سکوت اختران آسمان دانم که چيست*          من سکوت عمق بحر بي کران دانم که چيست


من سکوت دختر محجوب پر احساس را *              در حضور مرد محبوب جوان دانم که چيست


من سکوتي را که تنها با نوا ي ساز و چنگ*            در ميان انجمن گردد بيان دانم که چيست


هم سکوت جنگل خاموش را پيش از بهار*                هم سکوت مرگ بار مردگان دانم که چيست


داستان ماه را در بدر و تربيع و هلال*                      ماجراي شمس را با اختران دانم که چيست


اعتراضات ملائک آنچه گفتند آشکار*                       وآنچه را کردند در خاطر نشان دانم که چيست


آنچه حق آموخت آدم را ز اسماء جمال*                  و آنچه آدم خواند بر افرشتگان دانم که چيست


سر آن خاک مبارک پي که در طوفان نوح*                 شد رهايي بخش نوح و نوحيان دانم که چيست


آنچه آتش را گلستان کرد بر جان خليل*                 و آنچه گلشن را کند آتشفشان دانم که چيست


يونس اندر بطن ماهي با خدا دانم چه گفت*             رمز آن زندان بي نام و نشان دانم که چيست


عطسه آدم که روح القدس بر مريم دميد*                 و آنچه برد او را بر اوج آسمان دانم که چيست


گفت محي الدين که حيوان شو اگر خواهي کمال*        ني نگويم هيچ و حشر مردمان دانم که چيست


گفت رومي من ز بسياري گفتارم خموش*               گفته و ناگفته اي داناي جان دانم که چيست


قصه نرگس که شد مخمور چشم مست خويش*          غصه هاتف ز عشق آن جوان دانم که چيست


آنچه را آموخت حافظ از خط زيباي يار *                 و آنچه گفت از جوهر لعل بتان دانم که چيست


هفت خطم گرچه خطي مي نخوانم غير عشق*           خط زيبا بر جمال شاهدان دانم که چيست


گرچه طفلم در طريق عشق و ابجد خوان علم*           مبدأ و پايان کار عارفان دانم که چيست


طفل عشقا دعوي باطل مکن خاموش باش*               من سکوت طفل عشق بي زبان دانم که چيست

دکتر حسين الهي قمشه اي